Als een plataan, ontdaan van zijn schors

Zo ben ik ontdaan van je gladde lichaam

je ontstaan schrijft hetzelfde mooie verhaal

en wil het hier neerleggen

en spreken over je navel

begin , beginnen

en weten dat je nog steeds ademt langs dat kanaal

hunkerend, zacht gevlogen veders

noem dat maar naar teder

hoe je lijnen golven

noem dat maar vrouw zijn

en als je danst

dans je nooit alléén

een rimpeling in het universum

de paringsdans van de kraanvogel

en als je danst

weent je ziel

zwijgen alle bloemen

woon met je in het zachte golven

van dit intiemste zijn .

I smuggle

storm

rifle

and grief

yet

like a playful crow

I shelter in the glow of your skin

disarmed

by your warmth

I have laid down my weapons

conquered the storm

worded your sorrow

and fled from the fragility

of your brittle mind.

ogen zijn te kwetsbaar (opgedragen aan T)

Zo eenvoudig mooi ,


zo zal ook de liefde zijn


en zoals deze bloemen zich sluiten 


zeg ik , doe je ogen toe


laat rusten


wat moet helen


en dat leer je zomaar


gewoon , door naar dit klaproosje te kijken .