PASCALI ROZEN

Pascali rozen

Zo dun, de luchten
zo wit,
de kleur van Pascali rozen
in ruiten gevroren,
zo zwijgt het leven in kristal gesloten,
huiver heeft het land,
diepe sporen, waar vroeger het koren
.
Schoorvoetend,
verschijnen schijnplanten,
verschuiven de getallen,
van het totaal, tot het complete verhaal,
van stilstand tot groei
van het harde wit, tot nog groener,
van de regen, die de luchten voller maakt,
en remelzacht langs pannen glijdt,
rimpelend trekken waters open,
de Fitis flinterd tussen het nog iele gewas
.
De avonden zijn zo...
nachten onvermoeibaar
dagen worden niet meer afgeteld
het schuim op het bier staat stevig,
nooit is het leven zo hevig,
nooit zo luw de schaduw
van de notelaar,
alles mag nu, alles mogelijk
want warmte heet liefde.

Het afglijden,
gebeurt met medelijden
nog steeds kinderen, die buiten spelen,
maar ze krakelen niet,
nog wat gedurfde reisverhalen
en dan, het wringen van het bloed
de weemoed, die we delen
de maan neemt al schijngestalten aan
bladval wordt ingezet.

Jan Anton Gilles September 2009-02-03 Bertheleville France